Τις τελευταίες ημέρες βλέπω ολοένα και περισσότερο κόσμο – και στο εξωτερικό αλλά και μέσα στην Ελλάδα – να αφυπνίζεται και να συνειδητοποιεί ότι η πανδημία Covid-19 δεν είναι παρά μια πρόφαση για να κλέψουν τις ελευθερίες του με ξεδιάντροπο, αναίσχυντο τρόπο. Αυτός ο ξεσηκωμός με χαροποιεί, γιατί δείχνει πως όλα δεν είναι ακόμα χαμένα, παρότι αργήσαμε ουσιαστικά να ξεσηκωθούμε· από την αρχή φαινόταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά εδώ. Και έχουμε ακόμα πολύ αγώνα μπροστά μας, γι’αυτό και είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να αφυπνίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους ώστε να καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει. Πρέπει να το κάνουμε με ό,τι τρόπο έχει ο καθένας μας στη διάθεσή του· ακόμα και ένα απλό tweet μετράει. Και, όπως ήδη είπα στο Twitter, θέλω να ζητήσω από όλους σε όλα τα social media οι οποίοι γράφουν εναντίον της κορονοκρατίας να βάζουν tags ώστε τα λόγια τους να διαβάζονται από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Μην ψιθυρίζετε μέσα σε στενούς κύκλους. Αν καταλαβαίνετε τι συμβαίνει, αν δεν σας αρέσει αυτό που συμβαίνει, προειδοποιήστε και τους υπόλοιπους. Όχι βρισιές, απειλές, ή κατακρίσεις. Εξηγήστε τους τι συμβαίνει. Αυτοί που μπορούν να ξυπνήσουν θα ξυπνήσουν. Είναι η πιο βασική, στοιχειώδη αφύπνιση: να καταλάβεις ότι ο άνθρωπος πρέπει να ζει ελεύθερος, όχι καταπιεσμένος. Οι πάντες μπορούν να το κάνουν αν θέλουν.
Μέσα σε όλο αυτό το Αντικορονικό Κύμα, όμως, βλέπω και ορισμένα πράγματα που δεν μου αρέσουν και τόσο. Όπως το ότι ορισμένοι προσπαθούν να εργαλειοποιήσουν το Κύμα προς το πολιτικό τους όφελος. Αυτό το όφελος μπορεί να είναι από μικροκομματικό μέχρι γενικά ιδεολογικό. Έχω παρατηρήσει ακόμα και περιπτώσεις που δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες αλλά θα μπορούσα απλώς να τις χαρακτηρίσω «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια». Δεν με βρίσκουν σύμφωνο, γιατί ξέρω ότι τέτοια πράγματα μπορούν να αποδειχτούν το ίδιο επικίνδυνα με τον κορονοϊό.
Ωστόσο, δεν γράφω τα παραπάνω για να διχάσω όσους αγωνίζονται εναντίον της κορονοκρατίας· απλώς κάνω μερικά σχόλια. Εξακολουθώ να μένω στην αρχική μου θέση ότι, αυτή τη στιγμή, όποιος αγωνίζεται εναντίον της κορονοκρατίας, ανεξαρτήτως αν συμφωνώ με τις άλλες πεποιθήσεις του, είναι σύμμαχός μου. Γιατί, αν δεν καταπολεμήσουμε αυτή την παγκόσμια υγειονομική τυραννία, αύριο οι πεποιθήσεις μας – όποιες κι αν είναι – δεν θα έχουν κανένα νόημα έτσι κι αλλιώς.
Προσωπικά, όπως έχω ήδη πει, δεν έχω καμιά συγκεκριμένη πολιτική ή ιδεολογική ατζέντα. Τα πράγματα που πιστεύω και με ενδιαφέρουν είναι απλά, και νομίζω ότι θα έπρεπε να ενδιαφέρουν τους πάντες.
Είναι τα εξής:
1. Ελευθερία δράσης: Να μπορεί ο άνθρωπος να δρα όπως εκείνος νομίζει, με μοναδικό περιορισμό το να μη βλάπτει ενεργά τους άλλους (πχ, να μη σκοτώνει, να μη φυλακίζει, να μην εξαναγκάζει)
2. Ελευθερία κίνησης: Ο καθένας να μετακινείται όπου και όπως θέλει (εκτός, φυσικά, από ιδιωτικούς χώρους κτλ).
3. Ελευθερία έκφρασης: Ο καθένας να μπορεί να μιλήσει και να δημιουργήσει ελεύθερα.
4. Ελευθερία στο πώς ο άνθρωπος ορίζει το σώμα του: Να μην έχει κανένας άλλος δικαίωμα να σου πει τι θα κάνεις με το σώμα σου (όπως, πχ, εμβολιασμός, έκτρωση ή μη, κτλ).
5. Ελευθερία σκέψης, πεποιθήσεων, και πιστεύω: Ο καθένας να σκέφτεται ό,τι θέλει, ανεπηρέαστος· να ακολουθεί όποιο φιλοσοφικό σύστημα νομίζει· να πιστεύει σε όποια θρησκεία θέλει· και τα λοιπά.
6. Ελευθερία στο τι επάγγελμα θέλει ο καθένας να ακολουθήσει.
7. Ελευθερία σχετικά με την κοινωνική του συμπεριφορά: Όχι αποδεκτές και μη-αποδεκτές κοινωνικές συμπεριφορές, ή σωστές και λάθος· όλες οι κοινωνικές συμπεριφορές είναι αποδεκτές, όλες είναι σωστές (περιορισμός μόνο όπως στο 1., για την ελευθερία δράσης).
8. Ελευθερία σχετικά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό: Όχι καταπίεση σχετικά με το πώς πρέπει να φέρεται ο καθένας στα ερωτικά θέματα, τι είναι σωστό και τι δεν είναι· όλα είναι σωστά, αρκεί να μη βλάπτουν τους άλλους (πχ, βιασμός, παιδεραστία κτλ).
Ίσως να ξεχνάω να προσθέσω και κάτι άλλο στο οποίο πιστεύω, αλλά τα βασικά νομίζω πως τα έχω αναφέρει. Αυτή είναι όλη μου η ατζέντα. Δεν μ’ενδιαφέρει τίποτ’ άλλο. Νομίζω ότι, αν αυτά υπάρχουν, τα υπόλοιπα θα τα βρούμε.
Μέχρι στιγμής, ας μη γελιόμαστε, δεν υπήρχαν όλα αυτά, ή τουλάχιστον κάποια υπήρχαν εν μέρει μόνο ή σχετικά. Πάρε για παράδειγμα το 6 και εμένα: Θα ήθελα να ζω εδώ, στην Ελλάδα, και να γράφω φανταστική λογοτεχνία και να πληρώνομαι γι’αυτό. Αλλά δεν μπορώ να το κάνω. Γιατί δεν γίνεται. Είναι οι δομές τέτοιες που δεν μου το επιτρέπουν. Αυτό είναι περιορισμός της ελευθερίας μου. Όμως δεν είμαι πρόθυμος να κάνω κάτι λιγότερο απ’το να συνεχίζω να γράφω, γιατί το ξέρω πως ό,τι άλλο κι αν έκανα δεν θα ήμουν ευχαριστημένος. Οπότε, το κάνω ακόμα κι αν δεν πληρώνομαι. (Οι δωρεές σας είναι ευπρόσδεκτες, παρεμπιπτόντως, αν και δυστυχώς μέχρι στιγμής είναι ελάχιστες. Ευχαριστώ όσους έχουν ήδη στείλει έστω και μερικά ευρώ.)
Η κοινωνία μας δεν ήταν τέλεια από άποψη ελευθερίας. Φυσικά και δεν ήταν. Αλλά τώρα, μ’αυτή την ιστορία με την πανδημία, το κακό έχει παραγίνει. Κοιτάξτε την παραπάνω λίστα με αυτά που με ενδιαφέρουν και πείτε μου ένα πράγμα που δεν έχει παραβιάσει ξεδιάντροπα η κορονοκρατία. Δεν υπάρχει κανένα. Κι όλ’ αυτά που αναφέρω είναι βασικές ελευθερίες.
Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει.
Πόσο ακόμα θα τους αφήσεις να καταληστεύουν την ελευθερία σου;
(Τυχόν τυπογραφικά λάθη να θεωρηθούν εκεί για σουρεαλιστικούς λόγους, λόγω βιασύνης μου, δαίμονα του πληκτρολογίου, και, φυσικά, κορονοϊού ο οποίος έχει μολύνει τα δάχτυλά μου.)
